پس از
سالها از اختراع تلفن همراه ، بلاخره این وسیله ارتباطی از مرزهای ایران گذشته و
خود را
به دست ایرانیان رسانید و خیلی زود تبدیل شد به وسیله ای که بیشتر از سود
رسانی ضررهای
بزرگی را بر دوش جامعه ایرانی نهاد .
اگر مروری
از بدو ورود این وسیله ارتباطی تا امروز داشته باشیم بهتر به ضررهای ان پی خواهیم
برد :
اوایل
ورود به داخل کشورتلفن همراه مثل یک تقدیر نامه ، دیپلم افتخار یا شاید کاپ ذرینی
بود که
هرکس نمی توانست ان را برای خود داشته باشد چون بسیار گران برای مصرف کننده
پیچیده
می شد ، گاهی شخصیت افراد بر داشتن این وسیله شکل می گرفت یا استوار بود
قیمت بسیار بالا و
غیرمتعارف ان توزیع کنندگان و فروشندگانش را سرمایه دار تر و
خریداران کم در امد و مشتاق
رازیر بار قسطها نشاند .
ان موقع
ها گوشی ها را بر کمربندها اویزان می کردند ...و برای نشاندادنش به بقیه کافی بود
در
حالی که نوشابه را باشیشه سر می کشیدی دستت را از گوشه کتت به کمرت حلقه کنی تا
گوشیت
دیده شود.
مدتی بعد
ارسال پیامک از این وسیله به دیگران در بورس قرار گرفت ، اما ما(بعضیها ) استفاده درست
از این امکانات
را نیاموختیم و شروع کردیم به ساخت لطیفه هایی که به اندازه یک پر کاه هم محتوا
نداشتند ، این وسط دشمنان انسانیت نیز شروع کردند به ساخت و ترویج پیامکهای که
مشخصا قومیتها
و کانون خانواده ها را نشانه گرفته بود و باز هم مابودیم (بعضیها )
که به ادامه راه انان تن دادیم و از ترکها ،
لرها گفتیم و ما بودیم که از تهرانی ها
، شمالی ها و ... گفتیم و با هم به هم خندیدیم و شدیم مضحکه
دست خودمان .
در ان
روزها به تلفنهای همراه بندی وصل می کردیم و ان را به گردن خود اویزان می کردیم .
. .
بعدها
هیولایی به نام بلوتوث بر تلفن های همراه سوار شد و از ما هم خوب سواری گرفت ، با
ظهور زود
هنگام بلوتوث (قبل از اینکه ما استفاده درست از پیامک را یاد بگیریم)
تلفنهای همراه به بنگاههای خرید
و فروش تصاویر و فیلمهای خصوصی افراد تبدیل شدند و
چه زندگیها که در ان روزها تباه نشد و رو به
سیاهی نرفت ، دشمن قسم خورده انسانیت
نیزفیلمهای مستهجن سکسی را به صورت کلیپهایی به
گوشیها نفوذ داده و خیلی سریع
دیدیم که به صورت فراگیر دربین اقشار جامعه از هر گروه سنی و
جنسی پخش شد(دربرخی
از گوشیها ) اینجا بود که قفل درب باغ مفاسد اجتماعی شکست ....
خوشبختانه هوشیاری
کثیری از ما هیولا را به سمت بازنشستگی حل داد.
ان موقع
ها گوشیها در جیبها ساکن شده بودند....چندی قبل دوباره پیام کوتاه به مد رسید
ولی
اینبار به شکلی تازه : سیم کارتهای ارزان قیمت وارد بازار شدند و هر نوجوان و
جوانی توانست با جمع
کردن پول تو جیبی هایش یکی از انها را برای خود داشته باشد ،
ان روزها برای خرید سیم کارت نیاز به
پر کردن فرمهای متعدد و سند به نام ، نبود
.تلفن همراه برای جوانان و نوجوانان شد حلال مشکلات .
راحت بساط اشناییها با
پیامکهایی از ناشناسی ، راه می افتاد و فرداها اشناییها را باخود می اورد ،
محتوای
خیلی از این پیامها چیزی جز مزاحمت ، حرافیهای شبانه یا مخفیانه و شروع یک دوستی
غیر
متعارف نبود...و چه پیامهایی که اشتباها برای اشخاص اشتباهی فرستاده نشد و چه
زندگیها که
بر پایه شک بنا نشد و ...چه نوجوانهایی که در گوشه اتاق تاریکشان به کمک پیامک اوقات گرانبهای
خود را به حرافی
نگذرانیدند و چه دلها که نشکست ،متاسفانه
جدای از همه اینهاموج جدیدی از
گویش در قالب پیامک ظهور کرد و به نظر من به زودی
شاهد تحریف دوباره زبان پارسی خواهیم بود ،
به عنوان نمونه :
س (یعنی)
سلام بزنگ (یعنی ) زنگ بزن میخام ( یعنی ) میخواهم
اس بده (یعنی ) پیامک ارسال کن بای(یعنی)خداحافظ خدافظ ( یعنی) خداحافظ و.......
در ان
روزها که تا همین دیروز ادامه دارد تلفن های همراه (بعضی)بیشتر اوقات پشت بخاری زیر پتو،
در حال
بیصدا(سایلنت)دور از دسترس خانواده ، زمانهایی خاموش و زمانهایی روشن بودند.
امروز نیز
اینترنت و گستردگی اطلاعات بی مرزش در تلفن های همراه ما ست ، به راستی چه
قراری
با خودمان گذاشته ایم چگونه می خواهیم از ان استفاده کنیم..........
یاداشت : خودم
