سفر به خیال . . .
نام عکس : جاده خیال عکاس : خودم
عکس در جاده جنگلی زرین اباد شهرستان ساری گرفته شده است
انسان از ملاحظه دریای مواج ،نهر خروشان،جنگل انبوه و اسمان لایتناهی
به تحیر فرو می رود و این نکته را فراموش می کند که
هیچ چیز تحیر انگیز تر از خود ( انسان ) نیست .
-------------------------
با تو در این عصر پر حیا هو چه کرده اند :
خسته که از سر کار برمیگردی به همراه خانواده ات تلوزیون نگاه می کنی تا وقت شام . . . تا وقت خواب .پس کو ان شبهایی که همه دور هم می نشستند در سایه روشن نور فانوس گل می گفتند و گل می شنیدندبه جای اینکه رو به روی هم بنشینیم همه روبه تلوزیون مینشینیم و در مورد برنامه ای که میبینیم به گفتگو مینشینیم نه درباره خودمان و نیازهایمان .
بله ما در دام تکنولوژی افتاده ایم در دام رسانه های جمعی و هنوز نمی دانیم چه بلایی سرمان امده است .فرزند مان از ماهواره تجربه کسب می کند و یاد می گیرد . . . پدرمان سرش با کارش که از صبح تا شب ادامه دارد گرم است به امید اینکه پول بیشتری فراهم اورد تا اتومبیل لوکستری بخرد . چرا ؟ چون تبلیغات گسترده ای از ان اتومبیل در رسانه ها شده است . مادر هم از صبح پای برنامه های خانواده جلوی تلوزیون می نشیند و مشغول تجزیه و تحلیل تجو یز پزشکان و اشپزان شاید هم شبکه های مد روز را به پایان میرساند برنامه های که هر روز مارا به چیزی تشویق و روز بعد همان چیزهارا نفی می کنند .
اگر امروز موبایلی با کیفیت تر از قبلی به شما پیشنهاد کنند حتما قبول می کنید اگر فردا بگویند کیسه ای پول را با ان موبایل تعویض خواهیم کرد حتما مشتاق به تعویض هستیم اگر روز بعد دو کیسه پول را به ما بدهند کیسه اول را زمین می گذاریم و هیچ گاه نخواهیم گفت کافیست نیازی به ان ندارم. . . من مخالف پیشرفت جامعه انسانی نیستم من می گویم علوم باید در اختیار ما باشند نه ما در اسارت انها .
جاه طلبی و زیاده خواهی انسان تمامی ندارد و گرداننده های وسایل ارتباط جمعی این را خوب میدانند.
میدانند امروزت را چگونه برنامه ریزی کنند و فردا را چگونه برایت بسازند
.مسلمان ما هم مثل غربی ها از طریق همین رسانه ها که تحت انحصار ابرقدرتهای جهانی است داریم اسیرتجمل گرایی ها می شویم .گرفتار مادیات و خود فراموشی . . .بترسیم از عاقبتی که انتظارمان را می کشد... عاقبتی که انها برایمان پیشبینی کرده اند .
اسیر شدن یعنی : منزوی شدن – پاشیدن خانواده – وابسته شدن به مادیات انوقت است که مثل کسی که اعتیاد دارد مجبوری صبح تا شب به سختی کار کنی تا بتوانی مثلا تلوزیون ال سی دی ات را تبدیل به ال ی دی کنی و انقدر درگیر انها می شویم که دیگر کمتر فرصت ان را داریم که با خدای خود رازونیاز کنیم ...اخلاق دینی را کنار می گذاری . . . کانون خانواده را نادیده می گیری و . . .
به این نوع زندگی شئی سروری می گویند. مادی گرایی می گویند .